ABD’nin uzun menzilli saldırılarının bel kemiğini oluşturan Tomahawk seyir füzeleri, artık İran’ın tersine mühendislik tuzağına düşmüş durumda.
“Gece Yarısı Çekici” olarak adlandırılan operasyon ve ardından gelen “40 günlük savaş” sırasında, İsfahan altyapısı ve ülkenin stratejik noktalarına yönelik Tomahawk seyir füzesi atışları, Washington’un İran’ın savunma kapasitesini felç etme yönündeki başarısız girişiminin bir parçasıydı. Ancak saha raporları ve son açıklamalar, bu pahalı ve gelişmiş füzelerden bir kısmının, patlama sistemlerindeki arızalar ya da İran’ın elektronik harp sistemleri tarafından saptırılmaları nedeniyle yarı sağlam ya da tamamen hasarsız şekilde ele geçirildiğini ortaya koyuyor.
Tomahawk: Yere indirilen hava gücü simgesi
Askeri çevrelerde “balta” olarak da bilinen Tomahawk füzesi, çok alçak irtifada uçabilme ve araziyi takip edebilme (Terrain Matching) kabiliyeti sayesinde klasik hava savunma sistemleri için her zaman bir kabus olmuştur. Ancak son karşılaşmada İran’ın entegre hava savunma ve elektronik harp ağı, bu füzelerin artık “görünmez” olmadığını gösterdi.
Mehrnews'ün haberine göre, son iki çatışma sırasında bu füzelerden birkaçının ele geçirilmesi, ülke uzmanlarına ABD seyir füzelerinin “beyin” olarak nitelendirilen gizli katmanlarına nüfuz etme açısından eşsiz bir fırsat sundu.
Füze gövdesinde bir bilgi hazinesi
Çalışmamış Tomahawk füzelerinin ele geçirilmesi, yalnızca bir füze enkazına sahip olmak anlamına gelmiyor; aynı zamanda ABD’nin onlarca yıl gizli tutmak için yatırım yaptığı teknolojilere erişim anlamına geliyor:
Mini turbofan motor: Yüksek uçuş sürekliliğine sahip küçük motor teknolojisine erişim, İran İHA’ları ve seyir füzelerinin menzilinde sıçrama yaratabilir.
TERCOM ve DSMAC güdüm sistemleri: İran, bu füzelerin görüntü sensörleri ve optik haritalama sistemlerini inceleyerek düşmanın otomatik yönlendirme sistemlerini aldatmaya yönelik yeni yöntemler geliştirebilir.
Karıştırma karşıtı algoritmalar: Tomahawk’ın radar karıştırmalarına karşı koyma yöntemlerinin incelenmesi, İran’a gelecekte bu füzeleri daha hassas şekilde “kör etmek” için elektronik harp sistemlerini geliştirme imkânı sunuyor.
“40 günlük savaş” ile İran’ın füze atılımı arasındaki bağ
“12 günlük savaşta” odak savunma iken, “40 günlük savaşta” İran’ın stratejisi “savaş alanından bilgi kazanımı”na evrildi. Bu 40 gün boyunca yere düşen ve patlamayan her Tomahawk füzesi, İranlı mühendisler için adeta ileri düzey bir ders kitabı işlevi gördü.
Devrim Muhafızları, bu mühimmatın teknik birimlere aktarıldığını doğrulayarak, bazı füzelerin İran savunma sistemlerinin “yönlendirilmiş yazılım müdahalesi” nedeniyle ciddi hasar almadan çöl bölgelerine indiğini açıkladı.
Pentagon’un “İran Tomahawkları” endişesi
Washington’un en büyük kaygısı, İran’ın Tomahawk’ı kopyalaması değil; yerli bilgi birikimi ile bu füzelerden elde edilen teknolojiyi birleştirerek “daha akıllı, daha uzun menzilli ve daha görünmez” yeni nesil seyir füzeleri üretmesi ihtimalidir. İran daha önce RQ-170 gibi İHA’ları tersine mühendislikle çözümleyerek bu alandaki yetkinliğini ortaya koymuştu.
Sonuç
12 ve 40 günlük savaşlar, seyir füzeleriyle “vur-kaç” döneminin sona erdiğini gösterdi. İran altyapısını yok etmek için kullanılan Tomahawk füzeleri, bugün Tahran’daki laboratuvarlarda incelenerek üreticilerine karşı kullanılmak üzere çözümleniyor.
GBU-57’nin ele geçirilmesinde görüldüğü gibi, savaş alanı İran için yalnızca savunma sahası değil, aynı zamanda ABD’nin teknolojik kalıntılarının yerli savunma sanayine yakıt sağladığı bir vitrin haline gelmiştir. Bugün Amerikan “balta”sı İranlı mühendislerin elinde bulunuyor ve bu durum, olası bir sonraki çatışmada düşmanın kendi silahlarının daha gelişmiş ve yerelleştirilmiş versiyonlarıyla karşılaşacağı anlamına geliyor.
Bu iki savaşta ABD’nin stratejik başarısızlığı yalnızca askeri hedeflere ulaşamaması değil, aynı zamanda en gelişmiş yazılım kodları ve donanım bileşenlerini tersine mühendislikte dünya çapında yetkin bir rakibe adeta ücretsiz sunmuş olmasıdır.
www.kudusgunu.com
